اصلاح طلبان تنها برای ۳۱ کرسی شانس دارند.

محمدرضا عارف از کاندیداتوری انتخابات مجلس هشتم انصراف داد.

اشرف بروجردی از اعضای ارشد ستاد ائتلاف اصلاح طلبان خبر از ارائه ندادن لیست برای انتخابات داد.

محمدعلی ابطحی از احتمال انصراف کاندیداهای تائید شده اصلاح طلب در روزهای آینده خبر داد.

اینها خبرهایی بود که باعث خوشحالی عده ای و ناراحتی عده ای دیگر شد.

اما چه کسانی از این اخبار خوشحال شدند:

۱. به جرات میتوان گفت اصولگرایان و به خصوص طیف احمدی نژاد را هیچ چیزی به اندازه کناره گیری اصلاح طلبان خوشحال نمیکند.

۲. ضد انقلاب! برای مخالفان حکومت و طرفداران آغاز یک انقلاب ، خیلی دلنشین است که اصلاح طلبان حکومتی که همیشه بخشی از حکومت بوده اند ، از آن جدا شوند و به نوعی قطر دایره حامیان دولت کمتر شود.

۳. اصلاح طلبانی که فکر میکنند با تحریم میتوان برای انتخابات بعدی روی حکومت تاثیر گذاشت.

و اما چه کسانی از شنیدن این اخبار ناراحت میشوند:

۱. دلسوزان جمهوری اسلامی و یاران آقای خمینی... به عنوان نمونه میتوان به سید مهدی طباطبایی ، مکارم شیرازی ، احمد خاتمی ، حسن خمینی ، مجید انصاری ، موسوی خوئینی ها ، کروبی ، محمد خاتمی و .... اشاره کرد.

۲. اصلاح طلبانی که روی مجلس هشتم حساب خاصی باز کرده بودند و اکثریت را متعلق به اصلاح طلبان میدانستند.

۳. حامیان اصلاحات دیگر کسانی هستند که از شنیدن این اخبار شوکه شدند و تا حدود زیادی نا امید.

۴. مردم عادی که هیچگاه نخواسته اند در سیاست وارد شوند هم گروه دیگری هستند که از اینکه آرای خود را از پیش مشخص میبینند ناراحت هستند.

و اما به راستی راه درست چیست؟ بمانیم یا نه؟

آن گروهی که فکر میکنند تحریم انتخابات فشار روی حاکمیت خواهد بود و در انتخابات بعدی تاثیر مثبت خواهد گذاشت کاملا در اشتباهند. اشتباهی که در مجلس هفتم هم رخ داد و تعدادی از اصلاح طلبان تائید صلاحیت شده ، انصراف دادند و نتیجه ی آن مجلس هفتم بود.

تحریم انتخابات حداقل تا زمانی که احمدی نژاد روی کار هست نه تنها هیچ تاثیر مثبتی ندارد بلکه باعث بدتر شدن اوضاع میشود. شاید اگر فرد عاقل تر و متعادل تری رئیس جمهور بود ( مثل لاریجانی ) تهدید به کناره گیری نتیجه مثبتی داشت ولی اکنون قدم گذاشتن به راهی صد در صد اشتباه است.

طرح ندادن لیست قطعا از طرف کسانی مطرح شده که اعتقادی به اصلاحات ندارند و فقط به منافع خود می اندیشند. این کار قربانی کردن اصلاحات است و بس. ستاد ائتلاف یا باید لیست بدهد ( حتی با حضور چهره های مستقلی که اصلاح طلب نیستند ) یا باید جرات این را داشته باشد که اعلام کند در انتخابات شرکت نمیکند، که البته راه دوم باعث منزوی شدن بیش از پیش اصلاح طلبان خواهد شد. اینکه اصلاح طلبان اعلام کنند شرکت میکنند ولی لیست نمیدهند ، تنها ضررش برای خود اصلاحات هست و نه ضربه ای به حکومت وارد میشود نه تاثیری روی انتخابات بعدی دارد چه بسا که باعث ادامه ی این روند شود.

شرکت در انتخابات توسط اصلاح طلبان ، حتی با یک کاندیدا ، این پیام را برای حکومت خواهد داشت که اصلاح طلبان را نمیتوان از صحنه دور کرد. داشتن اقلیت هم میتواند کورسوی امیدی برای اصلاحات باقی بگذارد ولی نداشتن همان اقلیت فقط باعث میشود اقتدارگرایان برای چندین سال دیگر حکومت را در اختیار داشته باشند.

درست است که مجلس هشتم حتی مثل مجلس هفتم اکبر اعلمی هم ندارد ولی میتوان امیدوار بود به ظهور یک اکبر اعلمی جدید که بتواند یک تنه در مقابل اکثریت مجلس بایستد و بارها وزرای رئیس جمهور را به مجلس بکشاند و روی افکار عمومی تاثیر بگذارد.

اصلاح طلبان باید با حمایت از افرادی که گرایش کمتری به اصولگرایان دارند ، مانع ایجاد یک اکثریت مطلق از سوی آنها شوند. تکرار میکنم اینکه اصلاح طلبان بگویند شرکت میکنم ولی لیست نمیدهیم خودکشی است که باعث خوشحالی اقتدارگرایان میشود.

والسلام!

پی نوشت۱: دیروز که مطلب محمدرضا یزدان پناه رو خوندم با او هم عقیده شدم ، ولی بعد که فکر کردم به این نتیجه رسیدم که نتیجه ی راهکار محمدرضا ، عقب افتادن اصلاحات برای مدت طولانی است. دیشب که مطلب میرا قربانی فر عزیز رو خوندم خوشحال شدم از اینکه یک نفر مطلبی نوشت که نشان دهد با من هم عقیده است.

پی نوشت۲: همراه شو عزیز!!!

پی نوشت۳: در این بحبوبه رد صلاحیت ها ، بهمن فرمان آرا رو هم رد صلاحیت کردند!!!

بعد نوشت: علت نوشتن این متن ، نه محافظه کاری خودم است نه حمایت از رژیم و مشت زدن بر دهان استکبار (!!!) . دلایل من اینهاست:

۱. ترسو بودن اصلاح طلبان و اینکه حاضر نیستن هزینه بپردازند

۲. طولانی تر شدن مدت زمان بازگشت اصلاح طلبان به راس امور

۳. حماقت ائتلاف اصلاح طلبان ، که میخواهند شرکت کنند ولی لیست ندهند ، یعنی خودشان را قربانی کنند!!